Srpski turizam

Koreni naselja su u neolitu, kome pripada vredna figurina „Boginja na tronu", pronađena na lokalitetu „Predionica“, kod Prištine, 1956. godine; smatra se da je nastala četiri milenijuma pre Hrista.
Za Rimljana naselje se zove Vicianum, a pod sadašnjim imenom spominje se od 13. veka u srpskim izvorima. Budući da je na putu između Dubrovnika i Carigrada, u 14. i 15. veku doživljava procvat kao trgovački centar, zahvaljujući obližnjem rudniku i gradu Novo Brdo i rudnicima Janjevo i Trepča.

U 14. veku kralj Milutin je imao dvore preko puta današnjeg Muzeja Kosova. I taj prostor sve do bombardovanja SRJ 1999. godine nije građen, čekalo se vreme kad će biti para za arheološke radove. Kratko vreme bila je i prestonica srpskih srednjovekovnih vladara. U njoj je bila stolica Brankovića pre Kosovske bitke i izvesno vreme posle nje. U njoj su Dubrovčani imali jaku koloniju trgovaca i poslovnih ljudi. Tu je Vuk Branković 1387. izdao povelju kojom je uredio položaj Dubrovčana u svojoj oblasti. Najveći broj Dubrovčana u Prištini zabeležen je 1438. godine - 218. Posle Kosovske bitke Vuk Branković i članovi njegove porodice su predali Dubrovčanima da nose u Dubrovnik na čuvanje značajnu količinu srebra, zlatno posuđe i druge dragocenosti.
Turci su prvi put zauzeli Prištinu 1396. godine, ali su je sa delom Brankovićevih zemalja ustupili despotu Stefanu Lazareviću koji ih je držao do izmirenja sa svojim rođacima 1402, kada su oni ponovo zavladali Prištinom. U obnovljenim sukobima Brankovića i Lazarevića, mađarske trupe, koje su pomagale despota Stefana, spalile su Prištinu 1409. godine, tada su stradali i dubrovački građani. Privredno opadanje Prištine počinje od 1448. godine, kada su na Kosovu Turci porazili mađarsku vojsku Janka Hunjadija. Godine 1453. bilo je još samo šest Dubrovčana u njoj.

U Prištini je postojala katolička crkva Sv. Marije, sagrađena pre 1387. godine, koju su Dubrovčani bogato darivali.

Padom Novog Brda 1456. godine i Priština potpada pod tursku vlast i ostaje pod njom puna četiri i po veka. Prema turskom popisu iz 1477. godine u Prištini su bile 393 kuće, imala je devet mahala, od kojih se jedna zvala Mitropolit mahala. Za Turaka (tu su do 1912. g.) Srbija je u Prištini imala konzulat u kome su izvesno vreme, između ostalih, kao konzuli proveli i književnici Milan Rakić i Branislav Nušić.

U gradu, Čarši ili Taš džamiju podigao je sultan Bajazit I posle bitke na Kosovu (1389. g), u vreme srpskih despota. Uz Carsku džamiju, koju je podigao sultan Mehmed II Fatih (Osvajač) 1461. godine, je Sahat-kula s početka 20. veka; dok je kuća Emindžika tipična orijentalna gradska kuća 19. veka.

Nadomak Prištine su ostaci rimskog municijuma Ulpiana. U 3. i 4. veku dosegao svoj najviši domet, prozvan tada Ulpiana Splendidisima (velelepni grad). Obnavlja je u 6. veku vizantijski car Justinijan i naziva Iustini

ana Secunda; ubrajana među najlepše gradove tadašnje Ilirske Dardanije.
Spomenik na Gazimestanu (visok 25m) i dva turbeta – Muratovo i Barjaktarevo – obeležavaju, u blizini Prištine, mesto na kome je vođena Kosovska bitka. Turci su ovde 15. juna 1389. godine, porazili vojsku srpskog kneza Lazara, i otvorili puteve za dalje osvajačke pohode u Evropu.